neydi sebebi?
üş beati dinliyorum.Gecenin bir vaktinde diye başlamak isterdim söze, ama fazla klasik olacağını farkettim. Ben bu gece biraz farklıyım ve işin garibi daha önce böyle hissetmedim hiç. Nasıl olduğumu zengin olmayan kelime hazinemle anlatmak istedim.
Daha 1 saat önce... Uuth'un blogunda güzel bir yazıya rast geldim. Aşktan bahsetmekte olan, ama bu duyguyu yaşamaktan bıkmış ve bir daha dünya ahiret rast gelmek istemeyen bir insanın rast gelmesi olaylı oldu tabi. Saatte kaç kilometreyle geldi bilmiyorum, fakat içim yerle bir etti nedense.
Bununla da kalmadım üstelik. Sankli bir anda evren içerisinde ne kadar melankolik öğe varsa üzerime çullandı. Zaten bu yazıyla çökmüş olan ben arda şakar'ın bir videosunu izledim. Adı 'uzak'. Sadece izledim bedensel olarak. Çünkü dondum.
Elimden gelen sadece harflere basmak ama önümde açılmış bir paket çizinin yarısı dururken ve evde hiç bir litrelik kola kalmamışken ve her 2 çizinin arkasından bir yudum su içerken bu da zor oluyor. Bu saatleri seviyorum. Dışarıda bir sokak lambası var ki, ters çalışıyor. Fotoseli ters ayarlanmış olsa gerek, ne zaman önüne gelsem sönüyor 10 metre uzaklaştığımda tekrar açılıyor. Onun turuncu ışığı geliyor arkadan, bir de yüz metre ilerideki anayoldan geçen gece kamyonlarının otobüslerinin ve tek tük arabaların sesleri. Onları düşünüyorum kimi zaman, acaba bu saatte ne işleri var yollarda diye. Sanane be oğlum diyor içimin realist sesi. Tam o sırada edebiyata kayıyor aklım ki neden olduğunu söylememe gerek yok. 11. sınıfı yeni bitirmiş bir öğrenci olarak realist kelimesinin bende uyandıracağı anlam edebî akımdan öteye geçemez. Ancak biraz da olsa grafik tasarımla ilgilendiğimden başka şeyler çağrıştırmıyor değil..
Biraz önce alper ayyıldızla garip bir sohbet ettim. Psikopat olduğumu düşünüyordum çünkü kimi zaman tasarımlarıma bakarken bunları ne şekilde düşündüğümü ve yaptığımı anlayamıyorum. Kendime şaşırıyorum açıkçası. tasarımcılığımı idrak edememekteyim. Gerçekten sorunların varmış gibi değil mi.. Kimi zaman da artık bir daha yeni bir şey tasarlayamayacakmışım gibi geliyor. hani onca şey ezberlersiniz de artık beyninizin dolduğunu, daha fazlasını ezberleyemeyeceğinizi düşünürsünüz. Aynen öyle. Korkuyorum, tasarımcılık benim için garip bir şey oldu. Artık nesnelere bakarken onların çizgilerine tonlamalarına vurgularına gölgelerine ve renklerine dikkat ediyorum. Gözlerim nesnelleşti. Bu ne kadar sürecek bilmiyorum, ama uzun sürmese iyi olur. Zira duygu insanı olmak her açıdan çok daha cazip. Gördüğüm herşeyi o renkli piksellere aktarmak istiyorum ama olmuyor neden?
Bir de girişte aklıma takıldı buraya en son yazını eylül 2008de yazmışım. Acaba diyorum o zaman çok mu boştum yoksa geçen zamanda çok mu doluydum? bir zamanlar hikaye bile yazmaya yeltenmedim değil. Zor olabilirdi benim için. Ancak vaktimi öyle garip işler için harcıyorum ki... İşte şimdi görüyorum her günüm bomboş geçmekte.. Sanki zamanı bırakmışım da o geçerken içinde hiçbirşeyi umursamayan bir ben varım. Günlerim çabuk geçmekte. Bu sabah uyandığımda yapmak istediğim şeyler vardı belki, hiçbirini yapamadan tekrar uyuyacağım biraz sonra. off ki ne off iyice dertlenmem gerekiyor. klavyemin tuşları bile siyah ki içimin siyahlığıyla yarışabilecek gibi değiller. bir yere ayağımın takılmasını ve düşmeyi istiyorum. bir yerlerim kanasın. avcumun içine bir şeyler olsun. niçin istiyorum bilmiyorum. dün gece kocaman bir tipografinin içinden 3 saatte çıktım ancak kaydetmeyi unuttum. gitti hepsi. çok da güzel olmuştu. üzüldüm arkasından, ama geçti artık. bir daha yapamamak için bir engel yok önümde. aşklar da böyle şü
hesiz. elinde tutamazsan giderler. veyahut elini tutturamazsan. arkasından üzülürüm. tekrarlamaya korkarım, endişelenirim, sıkılırım tekrarında. ama engel yoktur ki önümde. öyle bir duygu ki, insanı kendi zaman makinesi haline getirebiliyor.aşka nereden geldim bilmiyorum, ey okuyucu bağışla beni!
parmaklarım yorulmadı henüz ama gözkapaklarımı kürdanla havada tutmak istiyorum. öyle bir çizgifilm vardı bir zamanlar tom ve jerry olması lazım tom gözkapaklarına kürdan geçiriyordu uyumamak için. çizgifilm izlemeyi de özledim. kanald'nin ülkeme sevdirdiği looney tunes karakterleri ve the mask hayatımın çizgifilmleri kesinlikle. küçükken annemlere maske'nin sarı takım elbisesini ve siyah noktalı kırmızı kıravatını aldırmak için az dil dökmedim hatırlıyorum. bir defasında da annem elektrik sü
ürgesiyle odayı temizlerken sesinden maske'yi suyamamıştım. o zaman kendi kendime 'sadece görüntüsü de yeter sesini duymasam da olur' demiştim. acaba o nedenle görsel bir insanım ha? bekle bir tane çizi alayım ardından bir yudum su iyi geliyor ağzıma o tuzlu tadı, uzun yolculuklarda babam bize yedirirdi bundan midenizi bastırır araba tutmaz diye. niçin tuzlu şeyler mideyi bastırır hiç öğrenemedim, bilen varsa biri bana anlatsın.çok yazmadım ama çok yazdım diyeceğim zira sıkıldım ve ne yazacağımı düşünmeye başladım. burda bitirmek istiyorum. ve diğer bir isteğim bu yazılarıma ara vermemek. okuyanlar olduğu sürece tabi. herneyse, bu noktaya kadar gelmiş olan herkese teşekkürlerimi altın sepetle sunmak isterdim ama sadece klavyemdeki sekiz tuşla sunabiliyorum. teşekkür
[link]
--
--
--
Sanma şâhım herkesi sen sâdıkâne yâr olur
Herkesi sen dost mu sandın belki ol ağyâr olur
Sâdıkâne belki ol âlemde serdâr olur
Yâr olur ağyâr olur serdâr olur didâr olur
[link]
--
There is a God so,
"Take notes on the world, there will be a test"
Previous Page12345...Next Page